Provento

Czas się rozstać, decyzja została podjęta. Pracownik nie chce już dłużej u Ciebie pracować. Albo to Ty, jako pracodawca stwierdzasz, że nie widzisz w swojej firmie dla niego przyszłości. Ale przecież łączy Was umowa o pracę! Jak ją rozwiązać?

Kodeks pracy dopuszcza kilka sposobów rozwiązania umowy łączącej pracownika i pracodawcę.

Po pierwsze.

Jeżeli pracodawca zgadza się na wniosek pracownika – można zawrzeć porozumienie o rozwiązaniu umowy o pracę. Ustala się w nim zasady rozwiązania umowy, chociażby odpowiadający obydwu stronom termin jej zakończenia. Jest to swoisty kompromis, między interesami pracodawcy a pracownika. 

Po drugie.

Jeżeli strony nie mogą dojść do porozumienia – stosuje się jednostronne oświadczenie woli zwane inaczej wypowiedzeniem umowy o pracę, najczęściej z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Długość tego okresu jest zależna od rodzaju umowy (na okres próbny, na czas określony/nieokreślony) i wynosi:

  • w przypadku umowy na okres próbny:
    • trzy dni robocze – dla umów zawartych na okres krótszy niż dwa tygodnie,
    • tydzień – gdy umowa obejmuje okres co najmniej dwóch tygodni, lecz krótszy niż trzy miesiące,
    • dwa tygodnie – dla umów zawartych na okres trzech miesięcy.
  • dla umów na czas określony lub nieokreślony – długość wypowiedzenia jest uzależniona od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi:
    • dwa tygodnie – jeśli pracownik pracował krócej niż sześć miesięcy,
    • miesiąc – przy zatrudnieniu trwającym min. sześć miesięcy, ale mniej niż trzy lata, 
    • trzy miesiące – w przypadku stażu pracy o długości co najmniej trzech lat.

Wypowiedzieć umowę mogą obydwie strony, jednakże pracodawca w odróżnieniu od pracownika nie może tego zrobić w czasie usprawiedliwionej nieobecności pracownika (np. w czasie urlopu, bądź zwolnienia chorobowego).

Pracownik nie musi także na wypowiedzeniu umowy wskazywać przyczyny jej rozwiązania. Pracodawca natomiast jest do tego zobowiązany w przypadku umów na czas określony i nieokreślony. Przyczyna (lub przyczyny) wypowiedzenia powinny być zgodne ze stanem faktycznym, konkretne i niebudzące wątpliwości.

Okres wypowiedzenia umowy o pracę obejmujący tydzień lub miesiąc albo ich wielokrotność kończy się odpowiednio w sobotę lub w ostatnim dniu miesiąca kalendarzowego. Wypowiedzenie powinno być złożone na piśmie, jednak jego inna forma (ustna, mailowa, przez sms) – mimo że w świetle prawa wadliwa, jest także skuteczna.

Po trzecie.

Jeżeli którakolwiek ze stron uchybia swoim obowiązkom zastosowanie ma rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia, zawsze wymaga ono formy pisemnej i podania szczegółowych powodów. Pracodawca ma do tego prawo gdy pracownik:

  • naruszył podstawowe obowiązki pracownicze (np. pojawił się w pracy nietrzeźwy bądź pod wpływem narkotyków, porzucił pracę, notorycznie nie wykonywał poleceń itp.), inaczej określa się ten tryb jako zwolnienie dyscyplinarne (dyscyplinarka).
  • popełnił przestępstwo, które uniemożliwia dalsze wykonywanie pracy na danym stanowisku (np. przestępstwo finansowe popełnione przez kasjerkę w banku)
  • z własnej winy utracił uprawnienia, które były niezbędne do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku (np. utrata prawa jazdy przez kierowcę zawodowego).

Pracodawca może także rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z powodu długotrwałej usprawiedliwionej nieobecności pracownika.

Prawo pracy przewiduje także rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracownika, z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracodawcy („dyscyplinarka dla pracodawcy”). Mogą to być m.in. następujące przypadki:

  • całkowite zaprzestanie przez pracodawcę wypłaty wynagrodzenia, jak też  wypłacanie wynagrodzenia nieterminowo lub w zaniżonej wysokości (przez np. dokonywanie nieuprawnionych potrąceń z wynagrodzenia)
  • doświadczenie przez pracownika mobbingu, dyskryminacji, nierównego traktowania, molestowania, molestowania seksualnego lub naruszenia dóbr osobistych pracownika 
  • niezgłoszenie pracownika do ubezpieczenia społecznego, nieodprowadzanie składek do ZUS;
  • niezapewnienie pracownikowi prawa do odpoczynku (dobowego i tygodniowego), a także prawa do urlopu wypoczynkowego; 
  • brak zapewnienia pracownikowi bezpiecznych i higienicznych warunków pracy.

Po czwarte.

Jeżeli pracodawca i pracownik zawarli umowę o pracę na czas określony, do konkretnej daty i przynajmniej jedna ze stron nie jest zainteresowana jej kontynuowaniem – umowa kończy się z upływem czasu na który została zawarta.

Nie wiesz jaki sposób rozwiązania umowy będzie najlepszy dla Twojego konkretnego przypadku?

Skontaktuj się z biurem Provento, a my przeprowadzimy zwolnienie pracownika jak należy, od A do Z.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *